Categorieën
Artikelen

Leon Moorman wil Drents verkopen aan breed publiek

En voor die ambities schaamt hij zich zeker niet

Dit artikel verscheel oorspronkelijk op 3VOOR12/Drenthe.

Voor de 29-jarige Leon Moorman was 2019 een topjaar. Met ‘Knooin’ won hij het Dreènts Liedtiesfestival en de publieksprijs bij het Songfestival voor Minderheidstalen in Italië. De plaat ging zowel lands- als provinciegrenzen over en speelde de Drentse term knooin weer in de kijker. Toch is de honger naar succes nog lang niet gestild bij Moorman. In Stadscafé Het Refter in zijn huidige woonplaats Zwolle spreekt hij met een enthousiaste schittering in zijn ogen ongegeneerd zijn ambitieuze dromen uit.

Het begon voor Moorman iets meer dan een jaar geleden toen hij ‘Naor Huus’ op Spotify zette. Samen met Robin Muilwijk besloot hij op de valreep om een nummer te maken voor de 2018 editie van het Dreènts Liedtiesfestival. Het nummer werd geselecteerd voor de finale, maar vanwege verplichtingen met Moorman’s vorige band Scrum kon hij daarbij niet aanwezig zijn. Drents zingen voelde voor Moorman wel interessant, dus besloot hij de single alsnog op te nemen.

Categorieën
Artikelen

David Hartwig: ’1983’ is een hybrideliedje van Tim Kamphuis en mij

Tweetal brengt na jaren van vriendschap 80s-klinkend eerste nummer uit

Dit artikel verscheen oorspronkelijk op 3VOOR12/Drenthe.

Zo op het eerste gezicht lijken Tim Kamphuis en David Hartwig tegenpolen van elkaar. Hartwig is sober en nuchter zoals een Groninger beaamt, terwijl Tim meer lijkt op een stereotypisch artsy muzikant met een vleugje hipster. “Ik ben ook al jaren gestopt met dat ontkennen,” lacht Kamphuis. Toch is het na slechts enkele minuten de zeven jaar aan vriendschap al voelbaar tussen de twee. Anekdotes worden verteld door de één en aangevuld door de ander en sommige opmerkingen bevatten een gelaagdheid van jaren aan inside jokes. ‘1983’ is het eerste nummer dat de twee samen uitbrengen.

Categorieën
Artikelen

Jutten voor het milieu

Koffie zit er vandaag niet in. Het oude strandpaviljoen van West aan Zee worstelt eenzaam met de stevige noordenwind. Het strand is uitgestorven, op één figuur na. Gewapend met de kenmerkende blauwe vuilniszak is hij op zoek naar de schatten van de noordwesterwind. Het strand is het schoonste dat het geweest is sinds de containerramp van de MSC Zoe.  
 
“Als je iets niet ziet, betekent het niet dat het er niet is”, vertelt Guus Schweigmann met een Rotterdamse tongval. Hij leerde die les veertig jaar geleden al aan de hand van een simpel voorbeeld. Pak bijvoorbeeld twee glazen water. Je kunt uit beide drinken. Gooi daarna in één van de glazen allemaal witte rotzooi. Jenever, peper, zout, azijn. Even oplossen, even roeren. Exact twee glazen water, zonder enig verschil. “Het is helder. Je ziet het niet, maar van de ene word je ziek en van de andere niet.”  
 
Microdeeltjes 
Jaren geleden ging Schweigmann op zijn eerste milieureis van Harlingen naar de Cariben. Naast het zeiljacht van de organisatie dreef een klein vlot met een steeds kleiner wordend net eraan vast. Om de paar uur werd de inhoud hiervan geleegd en bestudeerd. Het verbaasde Schweigmann toen al dat er elke keer olie in zat. Veertig jaar later organiseert Schweigmann met de non-profit organisatie De Milieujutter elke zaterdag opruimingsacties op Terschelling. De organisatie is daarmee de enige in zijn soort.